.نوشته ها از درون نقاشی هایم جاری شدند و بر طبیعت نقش گرفتند
.با خاک قرمز جزیره ی هرمز مینویسم.نوشته هایم با باران ملایمی شسته میشوند و به زمین فرو
میروند. نوشته هایم نقطه ندارند اما برای من پر از معنا هستند
ابتدا نوشته هایم به صورت یک بافت دیده میشوند اما با اندکی تامل کلماتی از آن قابل درک است
و این خود باعث میشود تا بیننده به من و بستری که بر آن نوشته ام نزدیک تر شود،اما کسی قادر نیست تمام ارتباط ما را
دریافت کند و این یک راز است
.نوشته های بدون نقطه ام از جنس زمین اند و برای من ارتباطی امن و آرامش بخش و زیبا
.در نوشته هایم با طبیعت میگویم و از او میشنوم.در لحظه لحظه های نوشتنم ستایشی بزرگ نهفته
است