سالهاست پلاستیک را به عنوان ابزاری برای بیان در آثارم به ویژه در حوزه هنر محیطی استفاده می کنم. ماده ای برگرفته از
طبیعت اما نه از جنس آن . مخلوقی بشری که طبیعت بر خلاف ذاتش ، نمی تواند آن را در مسیر چرخه ی خود جای دهد .
انسانهای پوشیده از پلاستیک به شکل ماهی ، اشتراکی از عضویت انسان و دیگر موجودات در زنجیره ی حیات و اشتراکی در منفعت و
ضرر از حیات یا مرگ طبیعت ، اشتراکی در تحمل درد و رنج یا توقعی بر ادامه ی حیات این چرخه.
” خواب یک پری ” ، اجرا چیدمانی است در ادامه ی مجموعه اجراهایم در طبیعت با عنوان ” زن – ماهی ” با این تفاوت که این
بار از فضای بسته ی گالری برای رسیدن به مفهوم اثر استفاده کرده ام.این اثر در دو مرحله و در دو مکان شکل گرفت.
مرحله ی اول : اصفهان – گالری اتاق آبی – هفتم دی ماه 1392- ساعت 17 تا 19:30
فضای گالری را با استفاده ازتجهیزاتی از قبیل فلش و سافت باکس ها به شکل آتلیه عکاسی در آوردیم. چیدمان شامل یک صندلی با
حاشیه های طلایی ، کاغذ دیواری ، آکواریومی کوچک که در آن مفداری آب مانده و تیره ، سنگهای خزه زده ،پوسته ی بدن خرچنگ ،
ستاره دریایی ، توتیای مرده و خشک شده و نیز ماهی سربریده با شکمی باز قرا داشت .از آکواریوم بوی لجن و ماهی متصاعد
میشد. در پشت صندلی ، تلوزیونی رو به دیوار و بر خلاف جهت مخاطبان در حال پخش یک اسلاید شو از تصاویر گرفته شده از
اینترنت بود. تصاویری از اخبار محیط زیست در مورد خشک شدن دریاچه ها و تالاب ها و رودهای ایران یکی پس از دیگری. افکت
های صوتی خاصی بر مبنای تصاویر کل فضا را پوشش میداد. شخصیت اصلی این اجرا پری بود
که مانند دیگر “زن – ماهی ” های من ،سر تا پا پوشیده و پیچیده شده بود در پلاستیک. پلاستیکی سبز رنگ از جنس پلاستیک های
زباله با تاجی بر سر و چشمانی بسته.
در سمت دیگری از گالری ، خارج از محوطه ی چیدمان ، سبدی پر از پلاستیک در کنار یک آینه قرار داشت.
در بدو ورود ، برگه ی راهنمایی در اختیار بازدیدکنندگان قرار می گرفت و از آنها خواسته می شد که پس از برقراری ارتباط با
فضا و چیدمان در ساخت این اثر تعاملی شرکت کرده و با استفاده از پلاستیک های موجود در سبد ، فیگوری را بر اساس احساس و
تفکر خود در محوطه ی چیدمان شکل دهند سپس این فیگورها و اتفاقات به وسیله ی عکاسی و تصویربرداری ثبت می شد.
مرحله ی دوم : اصفهان – موزه هنرهای معاصر – دوم بهمن تا دوم اسفند 1392
در این مرحله ، چیدمان بدون حضور پری و با تغییراتی اندک دوباره شکل گرفت . این بار آلبومی از معدود عکسهای منتخب (حدود
23 عکس از میان 1200 عکس گرفته شده از اجرا در گالری اتاق آبی) تهیه و به چیدمان اضافه شد. بازدیدکنندگان روی صندلی به
جای پری نشسته و آلبوم را ورق می زدند.
در مرحله ی اول ، من فضای گالری را به فضای یک آتلیه عکاسی نزدیک کردم . فضایی که برای گرفتن عکسهایی روتوش شده در
بهترین حالتهای ظاهری خود وارد آن میشویم تا تصاویری از ما ثبت شود و به یادگار بماند که ما را در زیباترین و بی نقص
ترین شکل ظاهری نشان دهد ، با کمک حقه های نور و نرم افزار ( ادیت ) ، فارغ و آسوده از واقعیت های پیرامون یا درونمان.
تلوزیون را پشت به پشت صندلی و مخاطبین و با فاصله ی اندکی از دیوار مقابلش قرار دادم تا تنها با پاسخ به حس کنجکاوی ،
بازدیدکنندگان متوجه تصاویر و پیوستن به مفاهیم آن شوند. تعداد بازدیدکنندگان در طول دو ساعت و نیم اجرا ، بیش از پنجاه
نفر بود اما تنها هفت نفر از آنها راز تلوزیون را کشف کردند. جذابیت ظاهری پری و فضا ، غرق شدن در ماجرای گرفتن فیگور ،
تعارفات و نگرانی از آمدن جلوی دوربین ، پرده بر حس کنجکاوی ها می کشید و مخاطبین چیدمان را از شنیدن و دیدن مهمترین بخش
مفهومی اثر بازمیداشت همانگونه که در ظواهر روزمرگی زندگیمان غرق می شویم و با هزاران دلیل ، خواسته یا ناخواسته ، چشم
بر بسیاری از واقعیت ها می بندیم. واقعیت هایی کوچک که می توانند مسیر انسانیت و زندگیمان را تغییر دهند یا وافعیت هایی
بزرگ که مسیر نسل ها و حیات کره خاکیمان را تغییر می دهند.

روز اجرا – اصفهان ، گالری اتاق آبی – دی ماه 1392

………………..

تعدادی از تصاویر موجود در آلبوم

مرحله ی دوم اجرا – اصفهان، موزه هنرهای معاصر – اسفند 1392

تشکر بسیار از :
سایه ابراهیمی : پرفورمر | ابراهیم عرب بیگی : عکاس | غلامرضا نصر اصفهانی : عکاس | زهره ملکی : تصویربردار | شبنم
پایندان : گریم | آسیه ضرابی : گرافیست
گالری اتاق آبی | آتلیه عکس واژار | موزه هنرهای معاصر اصفهان